loi

Ja, maar wat wil je later worden dan?, vraag ik aan een vriend. Hij schokt met zijn schouders en kijkt een beetje nors. Ik weet het nog niet precies, antwoordt hij na een tijdje en we zwijgen even.Dan herhaalt hij: Ik weet het gewoon nog niet. Ik herken het verwarde gevoel dat in zijn stem doorklinkt.

Het is een gesprek, maar het is ook een déjà vu van een gesprek. Ik heb deze conversatie al tientallen malen gevoerd. In het café van mijn school, in het openbaar vervoer, in de kroeg tijdens het uitgaan. Kranten en tijdschriften hebben pagina’s volgeschreven over het onderliggende thema van deze gesprekken: Die grootse, lonkende, maar bovenal verwarrende keuzevrijheid.

Want wat schijnt het toch moeilijk voor onze generatie te zijn. Het moet allemaal snel en het moet allemaal nu. We zijn ambitieus, grijpen elk klusje dat we te pakken kunnen krijgen met beide handen aan en racen door het leven. Maar, daarbij verliezen we het zicht op wie we werkelijk willen worden. Onze kortetermijndoelen vertroebelen ons beeld. We kijken naar de snelweg van de toekomst door beregende autoruiten.

Dat komt doordat wij prioriteitenblind zijn. We maken vaak geen onderscheid tussen urgente taken en belangrijke taken. In het dagelijks leven lopen we constant tegen urgente taken aan: vergaderingen, gunsten verlenen, verplichte activiteiten, mailtjes die nu eenmaal verstuurd moeten worden. Ik breng met enige regelmaat dagen door waarbij ik aan het eind van de dag uitgeblust thuiskom, zonder het gevoel te hebben ook maar iets nuttigs te hebben gedaan. Mensen die constant in zo’n state of mind rondlopen, zeggen meestal in de kroeg dat ‘ze worden geleefd’.

Urgente taken kunnen soms belangrijk zijn, maar zijn dat meestal niet. Belangrijke taken hebben betrekking op onze langetermijndoelen. Bij mij zijn dat: het schrijven van een boek, een uitstekend gitarist worden en in het buitenland werken als correspondent voor een Nederlandse krant. En vooruit: eindelijk een keer een split kunnen doen in de disco op een nummertje van Madonna.

Toekomstdoelen zijn eindeloos veel belangrijker dan urgente taken, omdat ze definiëren wat voor een persoon wij (willen) zijn. Slechts af en toe wandelen urgentie en belang hand in hand met elkaar, bijvoorbeeld als ik een deadline moet halen voor een stuk dat ik voor mijn studie moet inleveren.

Veel studenten steken teveel tijd in urgente klusjes en zetten daarmee de belangrijke taken op de tweede plek. Deze belangrijke doelen blijven rondzweven in je achterhoofd, maar krijgen geen podium om tot uiting te komen. Probeer eens meer tijd in te plannen voor je dromen en laat je minder leven door alle prikkels waar je op lijkt te moeten reageren. Door een beetje slim te plannen, kun je veel urgente taken efficiënt uitvoeren, zodat je meer tijd overhoudt voor wat echt belangrijk is: Geluk door middel van dromen.