loi

Ander Werk Zoeken – Zonder dat ik er wat aan kon doen luisterde ik gistermiddag ongegeneerd een sollicitatiegesprek af. Het cafeetje had kennelijk geen extra ruimte om de privacy van het gesprek te waarborgen. Het is een cafeetje in Amsterdam waar ik graag zit. De baas loopt er vaak gedreven rond. Hij wil zijn zaak graag op orde houden. Maar ze hebben een leuke playlist, mooi uitzicht, lekkere koffie en het is er niet te druk dus zit ik er graag.

Maar dit keer was het anders. Ik zat op mijn favoriete plek voor het raam, maar er nam pardoes een meisje plaats op de bank die aan mijn rechterkant stond. Hierdoor kon ze mij vanaf de zijkant van dichtbij observeren en ook nog op mijn computerscherm kijken. Het voelde als inbreuk op mijn persoonlijke ruimte, maar ik kon er niks tegen doen. Ze zat daar maar met een boek op schoot, maar las helemaal niet. Nee, mevrouw keek precies mijn richting op. Er waren twee scenario’s denkbaar: óf ze registreerde mijn handelingen, mijn computergedrag en observeerde hoe ik langzaamaan ongemakkelijk en geïrriteerd van haar opdringerige aanwezigheid werd. Of ze keek daadwerkelijk gewoon de hele tijd uit het raam zonder een drankje te hebben gehaald met een boek op schoot. Dat geen drankje halen was nog een onduidelijkheid erbij. Woonde ze hier? Was ze de dochter van de eigenaar dat ze hier zomaar bij gasten op hun lip kon zitten zonder drankje? Was ze ingehuurd als decoratie?

Ze had ook aan de andere kant kunnen zitten en mij mijn Nederlandse persoonlijke ruimte kunnen gunnen. Het werd langzaam een soort strijd waarin ik zuchtend mijn rug naar haar toe draaide, maar wat betekende dat ze nu nóg beter op mijn scherm kon kijken. Zij bleef daarentegen onafgebroken in de lijn van net boven mijn computerscherm uit het raam kijken. Mijn tweede move was het opzetten van opzwepende gitaar nummers. Mensen in de trein blijft dit vaak niet onopgemerkt, dus ik schatte mijn kansen hoog. Maar ook zij hield aan. Het was duidelijk, ze gaf zich niet zomaar gewonnen.

Opeens kwam de baas van de zaak op haar af. Ik zette mijn muziek wat zachter toen ik boven het geluid hoorde: “ik zoek iemand voor twee of drie dagen.” Aaaah, natuurlijk, een sollicitatie. Wat kut. Voor haar. “Meer kan ik je niet bieden. Hoeveel dagen zou jij willen werken?” “Alle”, antwoordde ze lachend. Nee dat was volgens hem onmogelijk. Ze gaf een beetje in door te zeggen dat drie dagen op zich ook wel goed waren. Als dat nog vier konden worden zou dat perfect zijn. Vervolgens werd het een heel vermoeiend gesprek met vreemde vragen: “Kan je zelfstandig alleen werken? Hoe kijk je tegen loonheffingskorting aan?” Maar ik moet toegeven, ze leek zich niets aan te trekken van zijn dubbelzinnige filosofische vragen en zodoende gaf ze gepaste antwoorden. Daarna werd het een persoonlijk gesprek: “Hoe ga je dat doen met geld? Woon je nog bij je ouders? Hoe betaal je, je kamer dan?” Zelfs ik werd er moe van. Ze woonde anti-kraak dus had lage kosten. Nou dat leek hem gerust te stellen. Nadat hij nog drie keer was teruggekomen op de loonheffingskorting werd het gesprek positief afgerond. Ze mocht een keertje meedraaien.

Net toen ik van plan was om mijn muziek weer aan te zetten hoorde ik “ja, twee meisjes gaan weg. Ze zijn afgestudeerd, maar gaan nu stage lopen. Eén meisje vier dagen in Den Haag, de anderen een half jaar in Australië. Wil je trouwens wat drinken?” Mijn irritatie werd vervangen door sympathie. Wat was het fijn om te horen dat meer mensen in hetzelfde schuitje zitten. Dorstig en afgestudeerd.

Zie ook vliegende start voor je sollicitatiegesprek: