Maandelijkse uitbetaling salaris gestort? BAM, dat moet uitgegeven worden! Teruggaaf van de Belastingdienst? Lekker op reis met je backpack. Het lijkt een aanhoudende honger voor mijn generatie een honger, die geen enkele uitgave kan stillen. Wat is ons probleem? Waarom kunnen we niet rustig genieten van een goed gespekte bankrekening en hebben wij twintigers de neiging om ons zuurverdiende loontje zo snel mogelijk over de bank te smijten?? Ik wil alles, en ik wil het NU.

Mijn moeder is opgegroeid met het motto: een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Altijd geld achter de hand hebben om een nieuwe wasmachine te kopen, was de boodschap die mijn grootouders haar meegaven. Dat spaarpotje is er altijd geweest. Afgezien van het ietwat exorbitante uitgavepatroon van mijn vader, was de spaarrekening van mijn moeder altijd goed gespekt. Ondanks haar goedbedoelde en zeer gewaardeerde pogingen om mij diezelfde boodschap mee te geven, is mijn spaarrekening een beetje treurig. Laten we gerust zeggen, leeg en eigenlijk non-existentieel. Sparen doe ik af en toe, als het maar een doel heeft. Waar het spaarvarkentje van mijn moeder vooral dient als back-up, lijk ik alleen te kunnen bezuinigen als ik besluit dat ik mijn geld aan iets leukers kan uitgeven dan aan boodschappen, mijn dure fitnessabonnement of de gemeentelijke belastingen. Een reis, een nieuwe laptop of ach ik blijf een meisje, een mooi paar schoenen, een tas of een jas. Het verlangen naar een inspirerend, zaligmakend doel komt heus niet alleen voort uit mijn eigen wanhoop naar ‘structuur’. De grote bank die mijn centjes ontvangt heeft tegenwoordig iets nieuws; doel sparen. Spaarders kunnen een doel instellen, de hoogte van het benodigde bedrag en als kers op de taart mag je zelfs een eigen plaatje daarbij uitzoeken. Het welbekende spaarvarkentje ontbreekt natuurlijk niet in dat rijtje. En toch krijg ik nooit de boodschap; DOEL BEHAALD! Als falend spaartalent blijk ik, na rondvraag in mijn vriendengroep, zeker niet uniek.

Iedere maand weer die gevreesde laatste week, waarin de eindjes aan elkaar geknoopt moeten worden. Inmiddels weet zo ongeveer iedereen in mijn omgeving dat de supermarkt geen creditcard als betaalmiddel accepteert. De een vraagt zich af of ze haar geld aan een ticket naar Australië of India moet uitgeven terwijl de ander twijfelt of ze deze maand de huur wel kan betalen. Dat houdt dan in dat ze nog maar een tientje over heeft voor alle sociale verplichtingen waar ook aan voldaan moet worden (denk aan tickets voor festivals, gezamenlijke cadeautjes, (vr)eetfestijnen bij de lokale sushitent of wijntjes op de vrijmibo). Klinkt grappig, dat zal ik zeker niet ontkennen, maar wat is er gebeurd met; in case of emergencies? Aan ambitie en talent geen gebrek, mijn generatie heeft het op dat gebied goed voor elkaar, maar het merendeel ziet in het oppotten van geld voor een nieuwe wasmachine, een driezitsbank of een auto -, geen meerwaarde.

Ook al lijkt YOLO mijn eigen motto als het gaat om geld, heb ook ik behoefte aan een beetje traditie en zuinigheid. Als is het alleen maar, om ’s-nachts niet meer te hoeven piekeren over de hoogte van mijn H&M-maandfactuur. Een slimme meid is immers op haar toekomst voorbereid. Dat gaat ook op als die toekomst volgende week betreft toch?

TIP:

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here