loi

Achter Het Net Zwemt Er Ook Vis

Op moment van schrijven woon ik in Finland, dat maakt dat ik me als vanzelf ga gedragen als ’Nederlander in het buitenland’: blowen, voetbal, stamppot eten; je kent het wel. Daarbij heb ik ook nog eens het geweldige geluk om twee nationaliteiten te mogen voeren (door een Nederlandse vader en Belgische moeder). Deze kleine luxes zorgen er voor dat ik die  kleine verschillen zie die ons zo bijzonder maken. Zo zie ik dat er in Nederland twee problemen heersen die de bodem vormen voor al ons ongeluk. Namelijk 1) een epidemisch gevoel genaaid te worden; en 2) een uitstekend talent om vlaggen te planten in naam van een ander. Deze twee fenomenen heb ik wetenschappelijk onderzocht en de resultaten hiervan zijn geanalyseerd en samen te vatten in het onderstaande verhaal over geluk vinden in een broodje zalm’, tast toe.

Wat zijn we genaaid met z’n allen

Ten eerste het epidemische gevoel genaaid te zijn. Maar wat wil je ook, er is al zoveel afgepakt: ons EK, onze Gulden, een democratie, allemaal verdwenen. De één collectief minder gedragen dan de ander. Maar voetbal daar kunnen we het over eens zijn, iedereen is een analist met twee bier en een bitterbal in z’n mik. Sterker nog, ik houd helemaal niet van voetbal. Toch hoor ik mezelf (en daarmee de hele kroeg) luidkeels scanderen dat IJsland en Slowakije het toch zeker niet verdienen om een potje mee te trappen? Alle mannen tussen de 25 en 45 jaar met een buik formaatje biertje-doen-na-5en die rond me staan, konden het beamen. Gevolgd door een schouderklopje en een loepzuivere analyse over het feit dat we toch echt genaaid zijn door ‘de bureaucratie’, ‘FIFA, of weet ik wat. We zullen het allemaal met elkaar eens zijn erover: iemand z’n kop zal rollen, reken maar van yes

Dat hadden we zelf ook gekund, hoor

Een tweede punt is het uitstekend talent om vlaggen te planten in naam van een ander. Wat omslaat in een krampachtig vasthouden aan andermans geluk. Dit zie je in de krant, op de tv en komt ie hoor: de sociale media. Die laatste dien je volmonding in het Nederlands uit te spreken om toch even een klein vlaggetje te kunnen plantten namens ons koude koele kikkerlandje. Konden we bijvoorbeeld maar even ruiken wat het is om in ‘the Valley’ te rollen. Gelukkig geven Alexander en Matthijs ons een kijkje in de snoepwinkel. Alexander zal Matthijs dan wel meenemen aan z’n hand als een vijfjarige op een overdosis suikerpindas. Laat het alsjeblieft heel even lijken alsof we het allemaal zelf ook gekund hadden. Oh, en we sluiten dan elke rubriek af met een voorbeeld uit eigen land, schattig toch? Wat plantten we graag vlaggen op andermans bodem. Om daarna het liefst zo hard mogelijk te roepen dat we dat zelf ook op eigen houtje gekund hadden. Daarbij hebben wij ook heus wel passie, toewijding en succesverhalen in eigen land, kom nou.

Het is je écht gegund

Maar toch worden we zo vaak gepasseerd. Stel je voor: een collega is weggekocht, die positie medior business manager is weer vrij. Alle ellebogen naar buiten en de borsten vooruit. Dit wordt een groter bureau op de derde verdieping dichter bij de koffieautomaat. Net een paar stappen eerder bij de met zalm belegde broodjes waarvan er altijd maar twee zijn op vrijdag. Nee, dit wordt mij niet afgepakt. Maar Pieter had al zolang z’n best gedaan, al zijn targets gehaald en overuren weggewuifd alsof het niks was. Zeker na dat kleine akkefietje met zn blinde darm was hij toch zeker 3,5 dag uit de running geweest. Dit broodje zalm is echt voor hem. Maar het is hem gegund, echt. Blikken als pijlstaartroggen onder water: Steve Irwin-style. Maar het is hem echt gegund. Nee, voortaan is het ónze medior business manager die het broodje zalm krijgt, top Pieter!

Maar achter het net zwemt ook vis

Nu het hier toch zo naar vis ruikt, wil ik zelf ook niets liever dan streven naar dat broodje zalm als ik terug in Nederland ben. Ik ben dan wel vegetariër, maar daar gaat het me helemaal niet om. Puur en alleen omdat het zo lekker Nederlands is om voor het broodje zalm op vrijdag te vechten, dat wat niemand eigenlijk echt nodig heeft. Wat hebben we toch veel gemist en verloren met z’n allen. Het geeft heus niet je machteloos te voelen. Meermaals hebben we achter het net gevist om alleen maar steken onder water te krijgen. Maar wat we vergeten zijn is dat er achter het net ook vis zwemt, hij is alleen wat moeilijker te vangen.